درد هجران

آشـــناهای غریب همیشه زیادند

آشـــــناهایی که می آیند و می روند

آشناهایی که برای ما آشنایند

ولی ما برای آنها...

نمی دانم

که همه روزی

آشنای غریب می شوند

یکی هست ولی نیست

یکی نیست ولی هست

یکی میگوید هستم ولی نیست

یکی میگوید نیستم ولی هست

و در پایان همه بودنها و نبودنها

تازه متوجه می شوی که:

یکی بود هیشکی نبود

این است دردی که درمانش را نمی دانند

و ما هم نمی دانیم

که آن یکی که هست کیست

و آن هیچکس کجاست

کاش می شد یافت

کاش می شد شکستنی نبود

کاش می شد زیر بار این همه بودن و نبودن

خرد نشد!

و ما همچنان هستیم

پس تو هم باش،

باش که دیگر یکی تنهــــــــــا نباشد.......

 "سهراب"

نازنینم

زندگی هر چه باشد زیباست. زندگی هدیه اوست

با همه سختی ها... ترس ها...ناکامی ها....ناجوانمردی ها..

 باز هم زندگی زیباست.

باید به آن زیبا نگریست.

 مهربانم !

هر کجا رنجیدی. یا که از حادثه ها ترسیدی...

یا که ماندی تنها...

به یادت باشد. زندگی چه شیرین و چه سخت.

بالاخره همه اش  خواهد گذشت.

 و آخر روزی خواهد آمد که آغوش آرامش صبح..

همراه با شیرینی شهد عسل..

و لذت تماشای رخ زیبای دوست ...

پایانیست بر همه چیز...

 
                          

نازنینم

تا  قاف‏ ترین قله‏ی  هستی

سـیمـرغ تریـن  هـمسـفرم بـاش

من مـرغ اسـیر  دل دریاچـه‏ی  نـورم

تـا پـر بکـشم  سـوی خـدا  بـال و پـرم بـاش...

تقيه ي درد,زيباترين نمايش ايمان است.

به محبت خلوصي مي بخشد كه سخت شيرين است.

رنج تلخ است,

اما هنگامي كه تنها مي كشيم,تا دوست را به ياري نخوانيم

,براي او كاري مي كنيم

 و اين خود دل را شكيبا مي كند,طعم توفيقي مي چشاند

                                                                       دکتر شریعتی

 یک کشاورز چینی اسب پیری داشت که

از آن در کشت و کار مزرعه استفاده میکرد.

یک روز اسب کشاورز به سمت تپه ها فرار کرد.

همسایه ها در خانه ی او جمع شدند و به

خاطر بد شانسی اش به همدردی با او پرداختند.

کشاورز به آنها گفت:شاید این بد شانسی بوده

و شاید هم خوش شانسی فقط خدا میداند

یک هفته بعد؛ اسب کشاورز با یک گله اسب وحشی

از آن سوی تپه ها بازگشت.

این بار مردم دهکده به او بابت خوش شانسی اش

تبریک گفتند.

کشاورز گفت: شاید این خوش شانسی بوده و

شاید بد شانسی فقط خدا میداند

فردای آن روز وقتی پسر کشاورز در حال رام کردن

اسب های وحشی بود؛

از پشت یکی از اسب ها به زمین افتاد و پایش شکست.

این بار وقتی همسایه ها برای عیادت پسر کشاورز آمدند؛

به او گفتند :چه آدم بد شانسی هستی

کشاورز باز هم جواب داد : شاید این بد شانسی بوده

و شاید هم خوش شانسی؛ فقط خدا می داند.